13 november 2010
Sinds ons laatste bericht hebben we weer het één en ander meegemaakt. Vorige week werkten we opnieuw in de baksteenfabriek, waar we wapening gevlochten hebben (een leuk werkje) en beton goten. Bart en Bert vonden dit zo leuk dat ze besloten hun verblijf in Kaloack te verlengen. De vrouwen onder ons waren het “technische” werk ondertussen wat moe en trokken richting Sowane. Voor onze wegen scheidden, gingen we nog samen naar Mbour vorig weekend.
We kwamen daar vrijdagavond aan in een mooi hotel met zwembad en genoten ’s avonds, omringd door andere toubabs, van een lekkere cocktail. Jolien en Cindy, twee vrijwilligers die hier sinds begin deze maand zijn, vergezelden ons.
De volgende morgen gaf Masse een presentatie over hoe zijn projecten tot stand gekomen zijn. Hij gebruikte hiervoor een zeer chaotisch bordschema, maar we hingen allen aan zijn lippen. Hij vertelde over de lepradorpen in Senegal, waarvan één in Sowane gevestigd was. Doorheen de jaren probeert hij te werken aan de sociale integratie van deze mensen.
Na zijn betoog trokken we naar een artisanale markt (tot grote vreugde van Bart), waar we weer enkele souvenirs rijker werden. Het afdingen lukt steeds beter en zodus verzamelden we al heel wat cadeautjes voor onder de kerstboom…
In de namiddag bezochten we een Belgisch likeurbedrijf, oorspronkelijk afkomstig uit Leuven. De eigenaar vestigt zich telkens in een ander land, waar hij likeurs maakt met plaatselijke vruchten en planten. We mochten vijf likeurs proeven en hoewel we het na deze degustatie al wat begonnen te voelen, kregen we er nog enkelen bovenop. Ietwat in de wind, besloten we enkele flessen in te slaan (we zitten hier immers nog enkele weken en dan kan een glaasje alcohol wel eens smaken).
Terug in het hotel, namen we een frisse duik, om ons daarna aan een dansje te wagen. We hadden slechts een kleine initiatie nodig om mee te kunnen met de dansleraar. Bart en Bert lieten het dansen aan de vrouwen over en hielden zich schuil achter een frisse pint. Onze overtuigingskracht werkte blijkbaar niet helemaal (ondanks de likeurs en wat bier)…Wat later op de avond trokken ze wel nog met hun tweetjes naar de plaatselijke discotheek. Daar kwamen de heupen wel los (al zijn daar dus geen getuigen van).
Zondag gingen we opnieuw naar een artisanale markt, gezien ons motto dat “je nooit genoeg souvenirs kan hebben”. Erna gingen we in de zee zwemmen en aten we in een hotel aan het strand. Met een goed gevulde maag trokken we vervolgens naar een dierenpark. Met een coole jeep en dito gids reden we erdoor op zoek naar giraffen, gazellen, neushoorns, talrijke vogels, antilopen, een hyena, apen en struisvogels. Met drie fototoestellen trokken we het ene plaatje na het andere, waardoor we elk beest vanuit elke hoek op foto hebben. In ons fotoboek vinden jullie een mooie selectie. We waren danig onder de indruk en keerden vrolijk terug naar Kaolack. Eén jeep, volgestouwd met Masse, 9 toubabs en hun vele souvenirs en aankopen, het was een grappig zicht…
Sinds maandag splitsten we de groep op en trokken de vrouwen naar Sowane, een dorp met ongeveer 500 inwoners. We slapen daar in hutjes en worden omringd door loslopende geiten, kippen, ezels en ander vee. In de voormiddag werken we in de tuintjes die door vrijwilligers aangelegd werden en waar men allerlei groenten en fruit kweekt. Helaas lagen de tuintjes er niet altijd even proper bij, zodat we een heuse opkuis deden. Alle planten werden verwijderd, alles opgekuist en omgespit. Het werk gaat heel goed vooruit, zodat we volgende week aan het zaaien kunnen beginnen. In de namiddag was animatie van enkele kinderen gepland, maar aangezien de leerkrachten van de school staken, probeerden we in twee klassen les te geven. Helaas luisteren de leerlingen niet altijd even goed. De leerkrachten regeren hier blijkbaar met ijzeren hand, een stijl die ons niet echt bevalt. Zo goed en zo kwaad als we konden, probeerden we toch wat wiskunde en Frans te geven, met enig resultaat. Eén namiddag gaven we ook bijles aan enkele kinderen apart, iets wat voor ons makkelijker was. Zo fristen we de stelling van Pythagoras en de Engelse werkwoordsvormen op (en dat zat al heel ver bij de meeste onder ons).
Lizzy werkt in het plaatselijke dispensarium bij verpleegster Mbacke.
Het is een klein gezondheidscentrum voor de mensen van Sowane. Indien het gaat om dringende problemen worden ze doorverwezen naar het ziekenhuis van de naastliggende stad Fatick.
Op maandag, woensdag en vrijdag komen de leprapatiënten langs om hun wondes te verzorgen. Verder kwamen er mensen langs voor hoge bloeddruk, anticonceptie en luchtweginfecties. Af en toe gaan ze samen op huisbezoek om medicatie te brengen. Deze week was het ook grote kuis in het materniteitszaaltje.
Tijdens de namiddag is er geen vast werkuur in het dispensarium. Indien er een probleem is gaan de dorpsbewoners langs bij de verpleegster thuis. Tijdens de vrije namiddaguren ging Lizzy dan mee koken bij de verpleegster of speelde al eens fotograaf tijdens onze lessen.
De mannen verrichten ondertussen heel wat werk in de fabriek. Op maandag werd er nog wat extra wapening gevlochten en beton gestort. Vanaf dinsdag werd er met man en macht gewerkt om het plateau waarop ze de bakstenen maken een nieuwe betonlaag te geven. Zonder werkende betonmolen werden een 80-tal zakken cement, gemengd met een paar ton zand en granulaten (steentjes in mensentaal) tot beton. Vooral de armspieren van Bart waren vrijdag zeer blij dat het weekend er aan kwam. Ook volgende week blijven de mannen nog hier om bakstenen te fabriceren. Ze zeggen te genieten van de tijd zonder vrouwen, maar eigenlijk missen ze ons heel hard.
Daarom kwamen we dit weekend samen in Kaolack om Bart zijn verjaardag te vieren. De mannen verrasten ons gisterenavond met een zelfgemaakte limoncello (met het recept van Bert). Vanmorgen trokken we naar de markt en we maakten pannenkoeken en fruitsla. Deze avond gaan we eten hier in het centrum. Een Bourgondisch weekendje dus!
Volgende woensdag wordt hier Tabaski gevierd, het offerfeest. Iedereen is al volop bezig met de voorbereidingen en naar verluid duurt het feest zelf van 10 uur ’s avonds tot 4 uur in de nacht en wordt er veel gedanst. Dat wordt ongetwijfeld een unieke belevenis voor ons toubabs.. Meer nieuws een volgende keer!
