Woensdag 17 november stond reeds maanden in ieders agenda, voor zover hier iemand een agenda heeft, gemarkeerd als een van de belangrijkste dagen van het jaar. Dit jaar valt immers op die dag Tabaski of het offerfeest. Reeds enkele weken op voorhand slaat de schrik toe bij de schapen want de kans dat ze er die dag het hoofd bij zullen moeten neerleggen is ontzettend groot. Maar niet alleen bij de schapen slaat de schrik om het hart ook de moslims zijn er niet helemaal gerust in. Hebben ze immers wel genoeg gespaard om een schaap te kunnen kopen en iedereen van nieuwe kleren en haar (het aantal vrouwen dat hier echt haar heeft valt hier immers op een hand te tellen) te voorzien?
Het antwoord blijkt uiteindelijk toch wel ja te zijn. Want de schapen worden vlot verkocht en de kleermaker hier in huis moet de dag voor Tabaski in allerijl naar het ziekenhuis gevoerd wegens uitputtingsverschijnselen. De vele slapeloze nachten om alle kleren af te krijgen eisten zijn tol.
Ook wij zijn allemaal een beetje opgewonden want we weten niet wat er ons echt allemaal te wachten staat. Uiteindelijk blijkt het meer te zijn dan we ooit gedacht hadden. Na de assistentie bij het wassen van het schaap, werd de hulp van Bart en Bert ook ingeroepen om het schaap te slachten. Het, veel te botte, mes werd gehanteerd door de enigste mannelijke moslim in huis terwijl het schaap met enige moeite in bedwang gehouden werd door onze mannen. Eens het schaap dood was, werd het schaap zorgvuldig ontvelt en van zijn ingewanden ontdaan. Na enig uitbeenwerk belanden de eerste stukjes snel op tafel. De rest van de dag wordt hoofdzakelijk gevuld met eten. Of kijken hoe de anderen eten want niet bij iedereen was de maag bestand tegen zoveel schaap. We wagen ons ook aan een verkleedpartijtje en trekken in traditionele Senegalese kleren de straat op.
Tot zover Tabaski. Wat gebeurde er dan de rest van de week? Het antwoord is heel simpel: niets. Maandag en dinsdag wordt er immers niet gewerkt want iedereen is Tabaski aan het voorbereiden. Donderdag en vrijdag wordt er nog verder gefeest en keert iedereen langzaam terug van bij zijn familie. Dus van werken komt er ook dan niets in huis. Maar niet alleen wij werken niet. Er is bijna geen enkele Senegalees die werkt. Zelfs tot zondag zal blijken dat brood vinden zeer moeilijk is en zijn de meeste winkeltjes dicht.
Aangezien er in Kaolack niets te doen valt keren de jongens donderdag samen met de meisjes terug naar Sowane. Vrijdag wagen Bart en Bert zich aan een pelgrimstocht naar Fatik en terug terwijl de meisjes hoopten te werken. Met de nadruk op hoopten, want ook hiervan komt niets in huis. Zaterdag wagen we ons met z’n allen aan nog een wandeling en zondag trekken we erop uit naar Fatik. Daar blijkt dat het leven stil aan terug zijn normale vorm aan neemt. Op de markt zijn de meeste winkeltjes en kraampjes eindelijk terug open. Een internetcafé vinden dat open is blijkt echter nog steeds een onmogelijke opdracht waardoor deze post en de foto’s van vorige week nog even langer op zich hebben laten wachten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten