Het leven zoals het is: baksteenfabriek zonder bakstenen en werken bij de zusters

De voorbije twee weken werkten we in de baksteenfabriek in Kaolack. Nu ja, een fabriek kun je het nog niet echt noemen, maar daar komt stilaan verandering in. We groeven de funderingen voor een groot magazijn waar de machines en een bureautje in ondergebracht zullen worden. Een karwei die niet evident was in de brandende zon, maar we schepten er lustig op los. Ondertussen werden de eerste stenen van de ommuring reeds gemetst, maar meer dan twee stenen hoog is het nog niet. Om verder te kunnen, moeten immers bakstenen gemaakt worden en het materiaal daarvoor is nog niet aanwezig. Dit is Afrika, hier gaat alles net iets trager dan bij ons…

Toch hadden ze deze week al een andere klus voor ons klaar. De koer waarnaast het magazijn moet komen, zal voorzien worden van een nieuwe laag beton, maar daarvoor moest eerst de oude, losse laag afgeklopt worden. Zo gezegd, zo gedaan, deden we deze week niets anders dan met hamers op beton kloppen, een werkje dat ons snel tegenstak. Enkele dagen, wat spiepijn en blaren later, zijn we daar gelukkig van af. Op de foto’s kan je onze noeste arbeid zien.

Ondertussen heeft Lizzy al zo’n twee weken bij de zusters van moeder Theresa gewerkt, waar ze doorheen de week ook logeert. Hier vindt zo’n 4 keer per dag  een misdienst plaats. Het is een ziekenhuis waar eerste hulp en zorg, gratis wordt aangeboden door de zusters voor de armen. Er zijn daar momenteel zo’n 40 mensen van overal in Senegal: Dakar, Tambacounda, Kaolack,… Ze zijn er voor verschillende problemen zoals malaria, hoge bloeddruk, aids, beenbreuk, tbc, wondzorgen en eenzaamheid.

De zusters bieden de mensen medicatie, onderdak, maaltijden en een luisterend oor aan. De leeftijden van de mensen zijn erg uiteenlopend: van kind tot bejaarde. De mensen blijven gemiddeld voor een paar maand daar tot de zuster beslist dat ze aan de beterhand zijn en dan wordt hen gevraagd om terug te gaan van waar ze komen.

Indien hun toestand verslechterd worden ze overgebracht naar het ziekenhuis in de stad voor een verdere behandeling.

Lizzy deelt er de medicatie uit, doet de wondzorg, voert malariatesten uit, prikte infusen voor behandelingen, … Infusen prikken gaat moeilijker dan thuis gezien de omstandigheden: weinig licht en materiaal en de donkere huid. Verder hielp ze ook mee met de mensen ginder zoals bij aardappelen schillen, borstelen, …

“Het is interessant om te zien hoe de zusters de mensen helpen met de weinige middelen die ze hebben. Het is gratis zorg die wordt aangeboden en de mensen weten dat en af en toe wordt er dus iemand geweigerd. Dit komt bij mij over als een knelpunt en wordt ervaren als iets moeilijk.”

Vorige zaterdag besloten we eten te maken voor onszelf en onze vele huisgenoten. De keuze viel op balletjes in tomatensaus en op de markt vonden we alle ingrediënten daarvoor. Het hele kookproces nam 4 uur in beslag (we behielpen ons immers met 1 gasvuur), maar het smaakte heerlijk (als we even bescheiden mogen zijn)! Ook op zondag deden we iets speciaals, want het was Lizzy haar verjaardag. ’s Morgens verrasten we haar met koffiekoeken en ’s middags bakten Bert en Heleen pannenkoeken. En of dat nog niet genoeg was, gingen we in de namiddag opnieuw zwemmen in het hotel hier in Kaolack en aten we daar ’s avonds uitgebreid. Een verjaardag bij 38° eind oktober, dat maak je niet elk jaar mee!  

Dit weekend blijven we opnieuw in Kaolack en vanavond is er een jazzconcert in het centrum. We gaan daar eens de sfeer gaan opsnuiven. Volgende week gaan we normaal gezien een weekendje naar Mbour. Meer nieuws daarover een volgende keer.

Tot dan!